لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در حوزه جغرافیایی-فرهنگی ایران، شکل های گوناگونی از هنر نمایش پدید آمده که بعضی از آنها دارای سابقه چند صد ساله اند. لیکن، ایرانیان از حدود یکصد و سی سال پیش با تئاتر غرب،شگردها و شیوه های نمایشی آن، آشنا شده اند. این شکل ها در طول زمان گسترش یافته، شکل های جدیدی از هنر نمایش را در ایران به وجود آورده و در آنها از سازگان (Form) و درونمایه (Content) تئاتر غرب عمدتا استفاده شده است. شکل های گوناگونی از هنر نمایش در ایران پیش از ورود تئاتر غربی وجود داشته که مهمترین آنها، نمایش حزن انگیز تعزیه و نمایش خنده آور تخت حوضی بوده اند. این دو شکل از نمایش بسیار مورد توجه مردم بوده اند و اقشار مختلف جامعه از آنها استقبال می کرده اند. تئاتر غربی در ایران با ترجمه گزیده ای از نمایشنامه های غربی به زبان فارسی و نمایش آنها در پایتخت و شهرهای بزرگ ایران آغاز شد و به تدریج به سبب آشنایی افزون شونده ایرانیان با فرهنگ غرب، مخاطبان بیشتری یافت. تئاتر غربی، به سه شکل ترجمه ای، تصنیفی و ترکیبی در ایران ظاهر شده است، از بدو ورود به ایران با مشکلاتی چند گانه مواجه شد که توسعه آن را، به ویژه میان مخاطبان عام و قشرهایی از جامعه، محدود ساختند. سه مانع بزرگ توسعه تئاتر غرب در ایران، پس از گذشت چندین دهه، تا پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 و پایان دوره تاریخی این پژوهش، وجود داشته است: (1 بی علاقگی توده های مردم، به ویژه درس ناخواندگان، (2 باورهای آیینی، اعتقادی (3 نبود سازمان ها و تشکیلات آموزشی.

یکی از مهم ترین رویدادهای نمایشی، تشکیل گروه های مختلف تئاتری بود که پس از در زمینه تئاتر 40 و به دنبال آن تحولات مثبت دهه30تاثیرات منفی اتفاقات سیاسی دهه و ادبیات در ایران اتفاق افتاد. گروه آناهیتا، به عنوان یکی از این گروه های مهم تئاتری ایران که جنبه ها و تاثیرات مختلف و متنوعی داشته است، تاکنون کمتر مورد ارزیابی دقیق قرارگرفته است. تحقیق درباره گروه تئاتر آناهیتا براساس این پرسش شکل گرفته است که: توانسته در رشد تئاتر ایران 40 و 30 «آیا تئاتر آناهیتا به عنوان یکی از گروه های پرکار دهه تاثیرگذار باشد؟ » با توجه به نقش پر اهمیت این گروه تئاتری در روند شکل گیری و پیشرفت تئاتر کشور و پرورش هنرپیشه های تئاتر، هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی همه جانبه گروه تئاتر آناهیتا و شناخت تاثیرات آن بر تئاتر و هنر بازیگری در ایران در طی دوران فعالیت رسمی و همچنین بعد از آن بوده است. فرضیه این تحقیق براین 1343 تا 1337 آن ها، بین سال های مبنا استوار است که تئاتر آناهیتا با آموزش و پرورش هنرمندان تئاتر، تولید نمایش و انتشار منابع علمی و تئوری در این سه حوزه از تئاتر تاثیرگذار بوده و باعث رشد و ارتقا منابع و پرورش هنرمندان تاثیرگذاری در تئاتر ایران نیز بوده است. به همین منظور، ابتدا، مختصری از فعالیت گروه های تئاتر روسیه و کشورهای اروپایی از جمله آلمان، انگلیس و غیره که بر تئاتر جهان اثرگذار بوده اند بیان می شود. سپس از آن روی که گروه آناهیتا با هدف ترویج شیوه استانیسلاوسکی تشکیل شد، در مبحثی کوتاه به تعریف و بررسی این شیوه پرداخته می شود و در پایان نیز ضمن برشمردن تاثیرات و نتایج فعالیت تئاتر آناهیتا در تئاتر ایران، فعالیت های این گروه مورد ارزیابی قرارمی گیرد. این تحقیق با به کارگیری روش مطالعه کتابخانه ای شامل جمع آوری اطلاعات از طریق جست وجو در اسناد و مدارک، منابع تصویری و نشریات و نیز تحقیقات میدانی، از طریق مصاحبه با تعدادی از هنرمندان انجام شده است. سپس داده های مورد نیاز جمع آوری گردید و از طریق مقوله بندی آن ها، داده ها به هشت مقوله اصلی و زیرمقوله تقسیم بندی شدند. تجزیه و تحلیل و بررسی یافته ها نشان می دهد که گردانندگان گروه آناهیتا (مصطفی اسکویی و مهین اسکویی) توانسته اند شیوه استانیسلاوسکی را به هنرجویان خود معرفی کنند و به طور عملی آموزش دهند و جامعه تئاتری آن دوره را از طریق معرفی این سبک و پرورش بازیگرانی که براساس این شیوه آموزش دیده اند، تحت تاثیر قرار دهند. اجراهای گروه آناهیتا، شکلی نوین از اجراهای صحنه ای را به معرض نمایش گذاشت که تا به آن روز در تئاتر ایران وجود نداشت. اما کیفیت کار آن ها از لحاظ تکنیک در حد متوسط قرار داشت. درنهایت به این نتیجه دست یافتیم که گروه آناهیتا هنرمندان بزرگی را پرورش داد که هر یک به تنهایی توانسته اند تاثیر بسزایی بر تئاتر ایران گذاشته و تا به امروز، نام های درخشان و ماندگاری از خود در تاریخ نمایش ایران به جای بگذارند.

هدف: هدف از این پژوهش، شناسایی چالش های پیش روی تشکیل انجمن صنفی و خدمات صنفی برای هنرمندان تئاتر ایران، هم پای هنرمندان تئاتر در جهان است. به موجب فقدان انجمن صنفی جهان شمول در تئاتر ایران، این هنر به عنوان شغل در ایران مطرح نیست و هنرمندان تئاتر، از حمایت شغلی پایه کارگری نیز برخوردار نیستند. این نارسایی، زیست ابتدایی و اقتصاد تئاتر را دچار بحران مدیریتی کرده است. انجمن صنفی در تمام دنیا حامی کارکنان یک شغل در زمینه های بیمه، درمان، بازنشستگی، بیکاری، ورشکستگی، درآمدزایی و معرفی به کار است و در ایران چنین هویتی وجود ندارد. روش: روش پژوهش به صورت اسنادی و تطبیقی با رویکرد تحلیل کیفی مقایسه ای بر قوانین کار، صنف و تاریخ تشکل ها و سیری کوتاه بر صنف های تئاتری دنیا در مقایسه با نارسایی قانونی و خدماتی و نظارتی در صنف های ایران بوده است و سدهای تشکیل صنف و خدمات آن با مرور تاریخ و قوانین بررسی می شود. یافته ها: یافته های این مقاله نشان می دهد که در ایران سه گونه تشکل صنفی، هنری و مردم نهاد، زیر نظر سه وزارتخانه دولتی کار، فرهنگ و کشور وجود دارد که از نظر قانون گذاری و خدمت رسانی، با انجمن های صنفی دنیا شباهت اساسنامه ای و مجوز و کاربردی ندارند. تشکل صنفی به حمایت از حقوق اعضا مربوط می شود، تشکل هنری به کیفیت آثار هنرمندان مربوط است و تشکل مردم نهاد به فعالیت اجتماعی با همراهی مردم ارتباط دارد. از طرفی، انجمن های صنفی ایران را نمی توان با انجمن های صنفی دنیا مقایسه کرد؛ زیرا عدم استقلال و نظارت دولتی و رویکرد غیرانتفاعی، مانع از هم سانی و همکاری با انجمن های صنفی دنیا و قانون بین المللی کار می شود. انجمن های صنفی در دو هویت کارگری (هر کسی که کار می کند) و کارفرمایی (هر کسی که کار ایجاد می کند) شکل می گیرند و صنف به دو هویت کارگر و کارفرما وابسته است. تئاتر در ایران نه کارفرما دارد و نه از قوانین کارگری پیروی می کند؛ بنابراین حتی اگر تشکلی ایجاد شود، به دلیل نبود رابطه قانونی کارگر و کارفرما، امکان فعالیت ندارد. نتیجه گیری: به دلیل بحران اقتصادی تئاتر و ناکارآمدی انجمن های هنری در حمایت از هنرمندان، چالش های بسیاری پیش روی مدیریت صنفی در تئاتر ایران است که مهم ترین آن ها عبارت اند از: عدم استقلال، فقدان هویت کارگری در قانون کار، تمایل غیراقتصادی هنرمندان، عدم تطبیق با قوانین دنیا، بیمه های غیرپشتیبان، شبه صنف های دولتی، تجربه اندک صنفی، نظارت حاکمیتی، منابع محدود پژوهشی، ناآگاهی حقوقی هنرمندان و... که با اطلاع رسانی صنفی و شناسایی نقش کارفرما و اصلاح قوانین، می توان این چالش ها را به فرصت حمایت از اهالی تئاتر تبدیل کرد. تعیین هویت شغلی و آتیه هنرمندان تئاتر، در گرو برطرف کردن چالش های شناسایی شده در این پژوهش است

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

امروزه با پیشرفت علم و تکنولوژی، موزه­ها نقش مؤثری در ترویج فرهنگ و بالابردن سطح آگاهی عموم دارند و به عنوان مراکزی جهت حفظ و اشاعۀ فرهنگ یک جامعۀ قلمداد می­شوند که در مرحلۀ اول، نگهداری و سپس گسترش فرهنگ را برعهده گرفته­اند. نگهداری از اثر موزه­ای به عنوان نخستین گام در فرایند موزه­ای شدن شیء نقش مؤثری در بقای آن دارد؛ فرایندی که در چندین مرحله و زیر نظر چندین کارشناس با گرایش های موزه­داری، باستان شناسی، مستندنگاری و مرمت صورت می­گیرد. از این ­رو مستندنگاری اثر موزه­ای به عنوان مهم ترین و ابتدایی­ترین مرحله در فرایند اشاره شده و به منظور حراست از اثر موزه­ای، ضروری­ترین اقدام است که به دانش مربوط به آن شیء می­افزاید. این کار نه تنها از بعد هویت­بخشی قابل توجه و مهم است بلکه در تولید محتوای آموزشی و پژوهشی نیز نقش مؤثری را در موزه ایفا می­کند و به عنوان بستری به منظور تقویت زیرساخت های تولید محتوا برای شیء حائز اهمیت است. از این ­رو بهره­گیری از سیستمی یکپارچه و جامع برای دسترسی بهتر به اطلاعات شیء موزه­ای در تمام موزه­ها قابل توجه و ضروری است. موزه­ها برای طبقه­بندی آثار خود از استانداردهای مختلفی استفاده می­کنند که در این پژوهش با تمرکز بر مستندنگاری آثار موزه­ای، انواع طبقه بندی فراداده­ای موزه و استاندارهای مورد استفاده در موزه­ها بررسی خواهد شد. این مقاله به روش توصیفی- تطبیقی، استانداردهای فراداده­ای مطرح را که در موزه­های مختلف جهان مورد استفاده قرار گرفته است، معرفی کرده و مورد مقایسه قرار داده است. از طرفی به منظور بررسی وضعیت شیوه­های مستندنگاری آثار در موزه­های کشور نیز موزۀ ملی ایران و موزۀ ملی ملک انتخاب شده و با انجام دادن مصاحبه به میزان اهمیت و نقش فراداده­ها و استانداردهای مطرح پرداخته شده است. هدف این پژوهش شناسایی و معرفی انواع استانداردها و الگوهای مورد استفاده در مستندنگاری آثار موزه­ای است که ضرورت ایجاد و اهمیت طبقه­بندی فراداده­ها و استانداردهای آثار موزه­ای در موزه­ها را نشان می­دهد. نتایج حاصل بیانگر به کارگیری استانداردهای آزموده شده و مورد تأیید جهانی است که فراداده­ها را از زوایای مختلفی مشخص و طبقه­بندی نموده و این امر کمک زیادی به ساماندهی بخش مستندنگاری موزه­های کشور خواهد کرد و علاوه بر طبقه­بندی استاندارد آثار، دسترس­پذیری اطلاعات را نیز آسان می­سازد. در موزه­های مورد بررسی (موزۀ ملی ایران و موزۀ ملی ملک) با توجه به تنوع و کثرت آثار در هر دو موزه که حاوی حجم زیادی از اطلاعات هستند، موزۀ ملی ملک برای طبقه­بندی فراداده­ای در موزه از استانداردهای جهانی استفاده کرده است، اما موزۀ ملی ایران در این خصوص استانداردهای تعریف شدۀ خود را دارد.